"รัฐคอนเนคติคัต ปี 1992"
โจ คุณทำอะไรน่ะ
- ผมหิว - อย่ากินของหวานสิ
จะนอนไม่หลับเอา
ถ้าเราอดได้
ผมจะไม่อยู่ให้ใครมาสงสาร
เราจะไปจากที่นี่กัน
ไปเช่ากระท่อมอยู่ที่เมนแล้วนั่งจ้องกองไฟ
น่าสนุกดีนะ
- อย่า - อย่าอะไร
อย่าทำเป็นอยากเซ็กซ์ เพียงเพราะกระวนกระวาย
เถอะน่า เอาแบบเร็วๆ
- มันจะช่วยให้เราหลับ - ฉันหลับอยู่ก่อนแล้ว
คุณไม่น่าหลับ มันผิดวิสัย
คุณไม่ต้องทำอะไรก็ได้ แค่นอนเฉยๆ
ให้ตายสิ น่าสังเวชมาก
ใช่ น่าสังเวช
ฟังดูคล้ายๆ กับสังวาส ประเวณี
ตกลง ก็ได้ เอาเลย
ลองนึกภาพผมเป็นหนุ่มกำยำ สุขุม
ที่เห็นคุณนอนเปลือยบนชายหาด
มีมือใหญ่หนาสีแทน
ข้อนิ้วมีขนสีบลอนด์
นิ้วกลางค่อยๆ ล้วง
แล้วเขาก็ควักเอาเจ้าโลกอันมหึมา แกว่งไกว...
ออกมา
ให้ตายสิ โจ หยุดเถอะ
- สวัสดีครับ - สวัสดีครับ
นั่นคุณโจเซฟแคสเซิลแมนใช่ไหม
ใช่ๆ
ผมอาร์วิด เองดาห์ล
จากมูลนิธิโนเบลในสต็อกโฮล์มสวีเดน
ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม
ไม่ใช่ครับผมรับรองได้
ผมให้เบอร์โทรที่นี่ให้คุณโทรกลับมาได้
ไม่จำเป็นครับ ขอบคุณมาก
คุณพระช่วย
ก่อนคุณจะพูดต่อ ขอให้ภรรยาไปฟังที่อีกสายนะ
- จะได้ไหม - ได้เลยครับผมจะรอ
- สวัสดีค่ะ ฉันรับแล้วค่ะ - คุณนายแคสเซิลแมน
- นั่นคุณใช่ไหม - ค่ะ
คุณแคสเซิลแมนคุณก็ยังฟังอยู่ใช่ไหม
ครับ ผมฟังอยู่
ผมเป็นเกียรติและปลาบปลื้มที่ได้บอกคุณว่า
คุณคือผู้ที่ได้รับเลือก...
ให้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมปีนี้
ขอบคุณครับขอบคุณขอบคุณ
- ขอบคุณมาก - คุณแคสเซิลแมนครับ
เรายินดีที่ได้มอบรางวัลนี้ให้แก่คุณ
คุณมีผลงานที่ยอดเยี่ยมมาก
ไม่เพียงแค่เขียนได้ลึกซึ้ง
ฉลาดล้ำลึก แต่ยังท้าทายรูปแบบนิยาย
แบบที่มีอิทธิพลต่อนักเขียนรุ่นหลัง
ผมควรได้อะไรจากการที่ทำงานจนเคราหงอก
ใช่ครับจริงด้วย
และต้องขอบคุณคุณที่ทำเช่นนั้นเพื่อชาวโลก
- คุณนายแคสเซิลแมน - คะ
วันนี้สามีคุณคงต้องรับมือนักข่าวอย่างหนัก
คุณควรคอยดูการคุยโทรศัพท์ของเขา
อย่าให้เหนื่อยเกินไป
ค่ะ ฉันจะดูแลเขาอย่างดี
คุณแคสเซิลแมนคุณเองก็คงอยากโทรหาใคร
ผมจะไม่รบกวนเวลาฉลองแล้ว
เราจะติดต่อเพื่อแจ้งรายละเอียดภายหลัง
และขอแสดงความยินดีอีกครั้งครับ
ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก
- สวัสดีครับ - สวัสดี
สวัสดีค่ะ
ผมได้รางวัลโนเบล ผมได้รางวัลโนเบล
ผมได้รางวัลโนเบล
มีอะไร
โจน ผมแค่ทำตัวติงต๊องน่ะ
ฉันต้องไปอาบน้ำน่ะ
วันนี้ เรามีเรื่องให้ทำเยอะมาก ลงมาเถอะ
เธอจะไปสต็อกโฮล์มงั้นรึ
- เมื่อไหร่ - ธันวาคม
อากาศคงหนาวจัดเลย
- โจซื้อเสื้อขนสัตว์ให้ไหม - ไม่
ไม่ ฉันคงเป็นแค่ศรีภรรยา ที่ดูดีได้ด้วยเสื้อคลุมดีๆ
โจน มาตรงนี้สิ มาเร็ว
- สวัสดีค่ะ ฮัล - สวัสดี โจน
- คุณสวยเหมือนเคยเลย - ขอบคุณค่ะ คุณปากหวานมาก
- นิวยอร์กไทมส์มาที่นี่ด้วย - จริงรึ
บอกเธอสิ
เขาจะให้สามีของคุณขึ้นปกฉบับวันอาทิตย์
ยอมทิ้งบทความบิล คลินตัน เพื่อเขาเลย
- คุณพระช่วย - จะเป็นภาพแบบที่อเวดอนถ่ายใช่ไหม
ที่เห็นรูขุมขนด้วย
ภาพงามๆ แบบนั้นเลย เพื่อนยาก
พระเจ้า เหลือเชื่อจริงๆ
- ผมดูเป็นไงบ้าง - คุณดูดีค่ะ
ไม่มีเศษขนม ไม่มีขนจมูก
- ดูดีหมดใช่ไหม - ดูดีค่ะ
โจนนี่ บอกผมทีว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องอำเล่น
ทั้งหมดนี้คือเรื่องจริงค่ะ
สูดหายใจ
โจ เร็วเข้า พวกเขารออยู่
ไปกันเลยๆ ลุยกันเลย
สวัสดีจ้ะ ลูกน้อยของลูกฉัน
- แม่อยากงีบจังเลย - น่าสงสารแม่จริงๆ
ลูกมาซะที
ขอโทษที่ผมมาช้า
ผมมัวไปหาซิการ์ดีๆ ให้พ่อ
หนูไม่ได้ซื้ออะไรให้เลย ควรต้องไหม
ไม่ต้องหรอกจ้ะ แค่นี้พ่อก็ดีใจจะแย่แล้ว
- ไง นายลูกลิง - ไง น้องพี่
สวัสดี ไอ้หนู
- เดวิด - ครับ
แม่ว่าจะบอกอยู่พอดี
พ่อเอาเรื่องสั้นของลูกให้แม่อ่าน
งั้นเหรอ
แม่ว่าลูกเขียนดีมากเลย
แล้วพ่อว่าไง
เรายังไม่ได้คุยกัน
- ถือแบบนี้ครับ - ว่าไง
- เยี่ยมมาก - ดูดีมาก โจ
คุณแคสเซิลแมน
เรียบร้อย เดวิด ลูกเพิ่งมาถึงรึ
- ครับ - ขอบคุณมาก
ยินดีด้วยครับ พ่อ
นี่อะไรเนี่ย
ซิการ์มาดูโรสครับ
พระเจ้า นี่ซิการ์อย่างดีเลยนี่
- ไม่มีปัญหาครับ - ของขวัญดีมาก
ขอบใจนะ เดวิด
- แกยังสูบบุหรี่อยู่สินะ - พ่อสนด้วยเหรอ
สนสิ พ่ออยากเห็นแกอายุยืนกว่าพ่อ
- พ่ออ่านงานของผมรึยัง - อ่านแล้ว เดี๋ยวค่อยคุยกัน
มันห่วยแตกใช่ไหม
ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ
เพราะพ่อเลี่ยงที่จะพูดถึง
เพราะพ่อไม่ว่างในตอนนี้ต่างหาก
เราเอาไว้คุยกันตอนเหมาะๆ นะ
ตกลงครับ
ไปช่วยแม่ที
โจน ให้ฉันทำเอง
- ไปสนุกในงานเถอะ - โจนนี่
โจนนี่ มานี่
นี่แชมเปญ ซูแซนนาห์ล่ะ
- อยู่นั่น - พ่อ หนูมาแล้ว
มาเร็ว หยิบแชมเปญมา
หนูไม่ดื่มหรอก
แชมเปญแก้วเดียว เด็กไม่เป็นไรหรอกน่า
- เงียบด้วยครับ - เริ่มกันเลยเถอะ
โจ
ขออ้างคำพูดจาก เมดิเทชั่นส์ ออฟ กิโฆเต้
ข้าพเจ้าคือข้าพเจ้ากับเหล่าสิ่งรายล้อม
หากไม่ค้ำจุนอย่างหลัง ก็เท่ากับไม่ค้ำจุนตนเอง
วันนี้ ผมมีความสุขที่สุด
ผมมีสุขภาพดี บวกลบกับที่เคยผ่าตัดหัวใจ
ผมมีพวกคุณ เพื่อนที่วิเศษ ลูกศิษย์ที่ใคร่รู้
ลูกชายผม เดวิด ลูกสาวแสนสวย ซูแซนนาห์
เเละหลานในอนาคต
ผู้ที่ตอนนี้ ล่องลอยอย่างมีความสุข
อยู่ในน้ำคร่ำของแม่
และท้ายสุด...
ผมมีภรรยาที่แสนสวย โจน ผู้เป็นรักแท้
โจน มานี่ รักแท้ของชีวิตผม
ขาดผู้หญิงคนนี้ไป...
ผมก็ไร้ค่า
ที่จริง ความสำเร็จยิ่งใหญ่สุดของผมก็คือ...
การขอผู้หญิงคนนี้แต่งงาน
ฮัล ช่วยเร่งเขาให้รีบจบที
แด่โจเซฟ แคสเซิลแมน
ผู้ที่เป็นสุดยอดนักเขียนศตวรรษที่ 20 ในความเห็นของผม
โจ
- พ่อ - แด่โจ
ขอบคุณ ขอบคุณทุกคน
รับบิสกิตอีกไหมคะ คุณแคสเซิลแมน
รับสิ คุณมาจากไหนนะ
- เคมบริดจ์ค่ะ - ดี
- คุณเคยไปไหม - ไม่
รับบิสกิตอีกไหมคะ คุณนายแคสเซิลแมน
ไม่ค่ะ ขอบคุณ
- ลองกินคุกกี้ของผมไหม - ไม่ ขอบคุณ
- เอาหมอนอีกใบไหม - มีอยู่แล้ว
อยากดูนี่ไหม
ไม่ ฉันอยากเล่นเกมอักษรไขว้ให้จบ
ขอโทษค่ะ
คุณคนนั้นบอกว่ารู้จักคุณ
อยากมาสวัสดีค่ะ ชื่อเนธาเนียล โบน
- บอกเขาว่า... - ขอโทษที่ขัดจังหวะครับ
ขอบคุณครับ
ผมอยากมาแสดงความยินดี
สวัสดี เนธาเนียล
คุณคงไม่บินไปสต็อกโฮล์ม เพื่อไปกินปลาแฮริ่งดองใช่ไหม
ไม่ จะให้ผมพลาดงานรับรางวัลของคุณได้ไง
มันเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่เลย
ความสำคัญไม่ได้อยู่ที่รางวัลหรอก
มันอยู่ที่ได้กำลังใจในการเขียนเล่มต่อไป
ถูกต้องเลย คุณถึงเป็นคุณในตอนนี้
และก็ต้องยินดีกับคุณด้วย โจน
ผู้คนมักลืมยกย่องคู่สมรส
ผมยกย่องเมียของผม ผมยกย่องตั้งมากมาย
ผมไม่ได้พูดถึงคุณ ผมพูดถึงคนอื่นๆ
นักวิจารณ์ คนอ่าน และ...
ผมรู้ว่าผมควรประทับใจ
ที่คุณใช้เล่ห์กลจนได้บินเที่ยวบินนี้
แต่ผมไม่มีทางให้คุณเขียนชีวประวัติของผม
คุณกลับไปได้แล้ว
- คุณได้บอกชัดเจนแล้วครับ - ดี
ผมขอโทษ ผมแค่อยากแสดงความยินดี
ขอบคุณที่แวะมาสวัสดีนะ
ผมตั้งใจจริง ขอบคุณครับ
เดวิด งานเขียนเป็นยังไงบ้าง
- รีบไป เนธาเนียล - จะไปนอนแล้ว ขอโทษด้วย
- น่ารำคาญจริงๆ - ส่วนคุณก็หยาบคาย
ต้องหยาบคายน่ะสิ ไม่งั้นเขาไม่เลิกตอแย
คุณไม่ควรเป็นศัตรูกับคนแบบนั้น
นักเขียนที่เจ็บใจอันตรายที่สุดเลยนะ
ช่างแม่มันสิ ถ้ารับการปฏิเสธดีๆ ไม่ได้
- ฉันแค่ตั้งข้อสังเกต - ก็ทำไปสิ ดี
อย่าลืมยืดขาตามที่หมอเครนท์สั่งด้วย
คุณแคสเซิลแมน ขอต้อนรับสู่สต็อกโฮล์ม
เราปลาบปลื้มมากที่คุณมา
ขอบคุณมากครับ
สักครู่นะครับ
ฝากด้วยนะ ที่รัก
- ตามผมมาครับ - ได้ครับ
เดินทางมาไกลน่าดูเลย
ผมขอโทษที่รบกวนก่อนหน้านี้ด้วย
ผมไม่ตั้งใจก่อความรำคาญ
ฉันก็ขอโทษแทนสามีด้วย ที่หยาบคายใส่
ไม่จำเป็น ผมรู้ว่าเขามีคนมารุมล้อมตลอด
ทำเป็นว่าผมพูดอะไรขำๆ ไหม
จะได้ดูเหมือนว่าคุณเองก็สนุก
ไม่ ขอบคุณ ฉันยืนคิดอะไรตรงนี้ก็สบายใจดี
โจนนี่ มาทางนี้
ภรรยาของผม
สวัสดีครับ ผมอาร์วิด เองดาห์ล
ผมคือคนที่โทรบอกเรื่องรางวัล
ปลุกคุณในเวลาที่ไม่ควร
ไม่เลยค่ะ มันช่วยให้สามีฉันอยู่ต่อได้อีกสิบปี
นี่ภรรยาของโจ แคสเซิลแมน ครับ
คุณแคสเซิลแมนครับ นี่วอลเตอร์ บาร์ก
เขาจะคอยดูแลคุณระหว่างงานนี้
ผมเป็นเกียรติมากๆ ครับ
เราจะจัดทุกอย่างที่คุณต้องการให้
ขอบคุณครับ ผมรับรองได้ว่าผมเป็นคนง่ายๆ
เฉพาะตอนที่เขาหลับค่ะ
นี่คุณนายลินเดเลิฟ จะดูแลภรรยาผู้รับรางวัล
- สวัสดีค่ะ - คุณนายแคสเซิลแมน
พวกเขาจะใช้งานสามีคุณทั้งวัน
ฉันจัดแจงเรื่องช้อปปิ้งกับเสริมสวยให้คุณได้
ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวค่อยว่ากัน
ส่วนนี่ก็ลินเนีย อิงก์วอลล์ ครับ
เธอจะเป็นช่างภาพส่วนตัวให้คุณ
- สำหรับสำนักพิมพ์ของคุณ - รู้สึกเป็นเกียรติมากค่ะ
ฉันชื่นชมงานของคุณมากๆ
ขอบคุณครับ คุณกรุณามาก
ฉันจะคอยถือกล้องตามคุณ
แต่คุณทำเป็นว่าฉันล่องหนก็แล้วกันนะคะ
นี่คุณนายแคสเซิลแมน
เดวิด...ผมอยากให้รู้จักลูกชายของผม เดวิด
สวัสดีครับ เราดีใจที่คุณมาได้
เราชอบให้ลูกๆ ของผู้รับรางวัลมาด้วย
เราถือว่าคุณมีส่วนร่วมไม่ต่างจากพ่อของคุณ
ดีเลย ขอบคุณ
ลูกชายของผมจะอยากมีส่วนร่วมด้วยแน่ๆ
ถ้าหากว่าเขาไม่เจ็ตแล็ก
งั้นให้พาไปที่ห้องเลย ดีไหมครับ
ครับ ขอบคุณ ดีมากๆ เลย
- นำไปเลย - ขอบคุณค่ะ
นี่จากทนายของผมแน่ๆ
- คุณมีแว่นตาอ่านหนังสือไหม - มี
เขาส่งของสั่วๆ มาให้ตลอด
นี่ค่ะ
เขาจริงๆ ด้วย งกซะไม่มี
เดวิด เอานี่ไปไว้ที่ห้องไหม
ไม่ครับ พ่อ
ช็อกโกแลต
อร่อยไม่เลว
เดวิด
ไม่เอาครับ
จงสำราญ จงสำราญ จากซิลเวีย ฟราย
ใครกัน ซิลเวีย ฟราย
ตัวละครของพ่อไง ขี้ลืมจริงๆ เลย
อย่าว่าพ่อเลย พ่อเหนื่อยน่ะ
พ่อความจำเสื่อมนิดๆ
แกเองก็จะเป็น อาจเร็วกว่าด้วยเพราะสูบบุหรี่
ได้ พ่อ
อย่ากินเยอะ เดี๋ยวจะแสบหน้าอก
เห็นชั้นหนังสือนี่ไหม มีทุกเล่มเลย
นี่อะไร
มีเดอะวอลนัทฉบับแปลภาษาอาหรับด้วย
- คุณรู้ไหมว่ามีฉบับภาษานี้ - รู้สิ มันทำให้เราได้ตู้เย็นใหม่
ระวัง ถือดีๆ
ให้ตายสิ แกทำอะไรของแก
- แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย - ผมจะไปหาห้องตัวเองแล้ว
จ้ะ ไปพักเถอะ
- เอาผลไม้ไปด้วยสิ - ได้
ลูกอารมณ์ไม่ดีน่ะ
หวังว่ามันจะได้เอากับใครขณะอยู่ที่นี่
โจ อย่าหยาบคายนักเลย
อะไร
โจนนี่ คุณหงุดหงิดใจอะไรอยู่รึเปล่า
เปล่านี่
ผมไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้นหรอกนะ
ฉันไม่สนหรอก
แปรงฟันซะ กลิ่นปากเหม็นมาก
จริงหรือ
ตายจริง พวกเขาจะทันสังเกตไหม
ไม่หรอก มัวแต่เกรงบารมีคุณอยู่
พระเจ้า
การเป็นที่สนใจนี่ทำผมแสบหน้าอก
ไม่รู้สิ คุณช่วยฟังหัวใจของผมได้ไหม
- มันเต้นผิดจังหวะไหม - ไม่หรอก
- ผมแก่เกินเรื่องแบบนี้แล้ว - เราทั้งคู่เลยค่ะ
เราจะทำอะไรต่อดี ไปข้างนอกไหม
ไม่ เราจะนอนพักผ่อนกัน
- โจนนี่ - คะ
เราจะพยายามสนุกกับงานนี้ได้ไหม
"แด่เจ.ผู้น่ายำเกรง จากเจ."
สวัสดีครับ คุณอาร์เชอร์
เชิญเข้ามาเลย
"สมิธ คอลเลจ ปี 1958"
"ศ.โจเซฟ แคสเซิลแมน"
เรื่องของคุณ ผมอ่านสองรอบ พูดตรงๆ นะ...
"สามสิบปี โดยโจน อาร์เชอร์"
มันค่อนข้างดีเลย
ขอบคุณค่ะ อาจารย์
แต่งานชิ้นนี้ก็มีส่วนที่ต้องปรับปรุงอีกนะ
ค่ะ ดิฉันยินดีแก้ไข
ผมไม่ได้ขอให้แก้ไขอะไร
ผมอยากให้ลงลึกมากขึ้น
คุณเขียนได้ฉลาดมาก แต่...คุณเย็นชา
ตัวละครต้องรู้สึกเย็นชา โดยเฉพาะแม่
แต่เธอไม่ได้เป็นแบบนั้นตลอดไม่ใช่รึ
เธอเคยเป็นลูกมาก่อน เป็นคนรักมาก่อน
และเธอก็มีความอยาก ความกลัว ความปรารถนาลับๆ
เธอต้องเคยผายลมด้วยซ้ำ
ใช่ค่ะ แต่เธอจะโทษไปที่แม่บ้านคนใหม่
ตอบได้ดีมาก
ผมคงจะต้องระวังคุณแล้ว
ดิฉันเอาเรื่องอยู่เหมือนกันค่ะ
อย่าพยายามไม่เป็นตัวเองเลย
คุณแค่เป็นตัวของคุณก็มีเสน่ห์แล้ว
ผมอยากถามอะไรหน่อย
ไม่ทราบว่าคืนวันเสาร์นี้ คุณพอจะว่างไหม
ว่างค่ะ
คุณสนใจทำงานพี่เลี้ยงเด็กไหม
ผมกับภรรยาไม่ได้ไปไหนเลย ตั้งแต่แฟนนี่เกิด
ได้ค่ะ ดิฉันรักเด็ก
นักเขียนที่แท้จริง...
เขาไม่ได้เขียนเพื่อจะได้ตีพิมพ์
เขาเขียนเพราะมีสิ่งร้อนรนและเป็นส่วนตัว...
ที่จำเป็นต้องบอกเล่า
นักเขียนต้องเขียนประหนึ่งต้องหายใจ
และต้องเขียนไม่หยุด
แม้เผชิญความโดดเดี่ยว ยากไร้
แม้ได้รับจดหมายปฏิเสธท่วมท้น
แม้จะถูกพ่อแม่หรือภรรยาด่าว่า
ไอ้โง่ ทำไมไม่หางานจริงจังทำ
นักเขียนต้องเขียน เพราะหากไม่เขียนแล้ว...
วิญญาณจะหิวโหย
วิญญาณของเขาสิ้นสลายลงช้าๆ
ขณะสดับเสียงหิมะ โร่งรวยแผ่วเบาผ่านจักรวาล
ร่วงโรยแผ่วเบาราววันสิ้นสวาทของพวกเขา
ท่ามกลางผู้คนทั้งที่ยังอยู่และตาย
เจมส์ จอยซ์ ไม่ต้องสาธยายอีก
- ฉันบอกให้อุ่นขวดนม - ผมทำแล้ว
- มันเย็นเจี๊ยบเลย - ผมอุ่นตอนที่คุณบอก
ในนี้ค่อนข้างวุ่นวายนะ เข้ามาเลย
- พี่เลี้ยงมาแล้วใช่ไหม - ใช่ เธอชื่อโจน
สวัสดีจ้ะ เด็กอยู่ข้างบนนะ
แครอล ช่วยหยิบเนคไทให้ที
- อยู่บนเตียงแล้ว - ผมรู้
แต่ช่วยหยิบให้หน่อย
โจน ขึ้นไปเลย
นี่แหละชีวิตผม พระเจ้าช่วยทีเถอะ
"ยาฆ่าเชื้ออสุจิ"
"แด่แครอล ผมรักคุณอย่างแท้จริง...เจ"
"ยูลิสซีส โดนเจมส์ จอยซ์"
"โจเซฟ แคสเซิลแมน"
ไม่เป็นไรนะ
นิ่งซะนะจ๊ะ
ฉันตกหลุมรักคุณพ่อของหนู
- พระเจ้า - อรุณสวัสดิ์ครับ
นี่เป็นซานตาลูเซียที่มาคาราวะต่อยอดนักเขียน
ซานตาลูเซียงั้นรึ
ผมว่าผมบอกคุณไว้เมื่อวานนะ
คุณอาจบอก แต่ผม...
นั่นน่ากินมากเลย ขอบคุณนะ
ขอโทษนะคะ
- คุณจะไปไหน ที่รัก - ฉันต้องไปห้องน้ำ
ผมขอโทษด้วย ถ้าเป็นการรบกวน
ผมต้องขอบคุณจริงๆ เพราะกำลังฝันร้ายอยู่
ผมฝันว่ากลับไปอยู่ที่บรุกลิน กับแม่
แม่บอกว่า โจ แม่มีข่าวร้าย
แต่แล้วยายผมที่เป็นคนรัสเซียตัวเล็กๆ...
ก็ตะโกนขัดว่า
รอกินมื้อค่ำก่อน แกจะทำให้ฉันกินไม่อร่อย
แกจะทำให้ฉันกินไม่อร่อย
ขอโทษนะครับ ไม่อยากขัดจังหวะพูดคุยเลย
แต่ผมอยากพาครอบครัวแคสเซิลแมน...
ไปรู้จักอีกครอบครัวของผู้ได้รับรางวัล
ได้ครับ เดี๋ยวเจอกันนะครับ
เจมส์ ฟินช์ ได้รับรางวัลสาขาฟิสิกส์
เขาปราดเปรื่องและนิสัยดีอย่างที่สุด
ดีๆ
คุณเจมส์ ฟินช์ นี่นักเขียนนิยาย โจเซฟ แคสเซิลแมน
- ยินดีที่รู้จักคุณ โจเซฟ - เช่นกัน
อยากพูดได้จริงๆ ว่าอ่านหนังสือของคุณทุกเล่ม
ผมก็อยากพูดได้ว่าเข้าใจสูตรของคุณทุกสูตร
ฉันอ่านหนังสือของคุณค่ะ และรับรองได้ว่า
อ่านสนุกกว่างานเขียนหวัดๆ ของเจมส์มาก
ภรรยาผม คอนสเเตนซ์ เป็นนักวิทยาศาสตร์เช่นกัน
เธอชอบวิจารณ์งานของผมมาก
ภรรยาผมไม่ได้เป็นนักเขียน โล่งอกไปที
ไม่งั้นผมคงเขียนไม่ออกเป็นการถาวร
สวัสดีค่ะ ฉันโจน
สวัสดีค่ะ
โจนเป็นรักแท้ของผม
ผมขอแนะนำให้รู้จักลูกๆ นะ นี่เอลเลน
ผมหวังให้เธอพบวิธีรักษาอัลไซเมอร์...
ก่อนที่ผมจะเป็น
ลูกชายผม เดวิด เป็นนักเขียน
เขาพัฒนาลีลาของตัวเองอยู่
แซมกำลังวิจัยเรื่องโพลิเมอร์นำไฟฟ้า
ปีเตอร์สนใจตัวประกอบเฉพาะ
ส่วนเชสเตอร์...พยายามลบล้างทฤษฎีสตริงอยู่
อาจเกินปัญญา แต่เราก็ยอม
คุณแคสเซิลแมน ผมคงต้องฉกตัวคุณไปก่อน
ต้องพาคุณไปงานบรรยาย ตามมาครับ
ขอบคุณ
ดีใจที่ได้รู้จักคุณนะ เจมส์
- ยินดีที่ได้รู้จักคุณ โจเซฟ - เช่นกันครับ
- ยินดีที่รู้จัก จีน - โจนค่ะ
- ขออภัยด้วย - ไม่เป็นไร
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
- คุณเป็นยังไงบ้าง - สบายดีค่ะ
- แล้วคุณล่ะ - ผมก็สบายดีมากๆ
- ฉันถ่ายรูปของคุณได้ไหม - ได้สิ
แล้วเจอกันนะ
เดวิด ขอร้องอะไรหน่อย
ตอนที่พ่อแนะนำแกครั้งหน้า หัดสบตาบ้าง
ได้
งั้นพ่อก็อย่าแนะนำว่า ผมยังเป็นนักเขียนไม่เต็มตัว
- แกพูดอะไรของแก - เขาพัฒนาลีลาของตัวเองอยู่
มันหมายความว่าไงไม่ทราบ
มันเป็นข้อเท็จจริง แกพัฒนาลีลาอยู่จริงๆ
และมันก็ต้องใช้เวลา เหมือนพ่อที่ก็ใช้เวลา
ไม่จริง พ่อมีนิยายฮิตตั้งแต่เล่มแรก
พ่อต้องตะเกียกตะกายชีวิต
แกต่อสู้อีกหน่อยแล้วค่อยดูผลงาน
- ห้ามสูบบุหรี่ในรถ - ผมเปิดกระจกก็ได้
ห้ามเปิด ข้างนอกนั้นศูนย์องศา
ยังไงซะ แกไม่ควรสูบบุหรี่
พ่อก็ไม่ควรแดกไขมันสัตว์มาก
เป็นบ้าอะไรวะ
หยุดเดี๋ยวนี้ ทั้งคู่เลย
แกโกรธที่ไม่คุยเรื่องงานเขียนของแกใช่ไหม
ไม่เห็นต้องคุยสิ่งที่พ่อหลบเลี่ยง
เช่นกองขยะจากโต๊ะผม
ฉันอ่านเรื่องของแกแล้ว
และความเห็นของฉันก็คือแกเริ่มต้นได้ดี
แต่แกคงไม่อยากได้ยินแบบนั้น
แกอยากได้ยินว่ามันอัจฉริยะ
ผมไม่ได้อยากได้ยินแบบนั้นซะหน่อย
หยุดทะเลาะเถอะ
- หยุด - งี่เง่าชะมัด
เดวิด ลูกอยากไปใช้เวลาตามลำพังไหม
มันจะไปดูผมบรรยายไม่ทัน
- เดวิด ลูกอยากไหม - อยากครับ
แกจะไปทำอะไรคนเดียว
ที่นี่สต็อกโฮล์มนะ เมืองใหญ่ของยุโรป
เออ
ให้ปล่อยแกลงตรงนี้ไหม ข้างถนนนี่ ดีไหม
กุสตาฟ จอดรถที
ได้ครับ
แม่จะให้เงินไป ลูกรู้ทางกลับโรงแรมใช่ไหม
ครับ
กลับมาแล้วบอกเราด้วยนะ
ได้ ขอบคุณครับ แม่
ให้ตายสิ
การเป็นลูกของคุณไม่ง่ายนะ
เป็นลูกใครก็ไม่ง่ายทั้งนั้น
คุณน่าจะทำทีภูมิใจในตัวลูกอีกนิด
หรือมันควรฝึกให้หนักอีกหน่อย
เราจะไม่เอาใจมันโดยบอกว่ามันเก่งแล้ว
- ฉันคิดว่าลูกมีพรสวรรค์ - งั้นคุณก็บอกลูกสิ
ฉันบอกก็ไม่สำคัญหรอก
ลูกอยากได้ยินจากคุณ
ไม่เห็นต้องให้ผมเห็นดีด้วย ถ้าจะเขียน
ทุกคนต้องการให้เห็นดีทั้งนั้นแหละ
แหงล่ะ
รองเท้านี่ทำฉันปวดจะแย่แล้ว
มานี่
มานี่ เอาเท้ามา
โจ อย่าขอบคุณฉันในสุนทรพจน์เลยนะ
อะไรนะ
ฉันไม่อยากเป็นภรรยาที่ทนทุกข์มาแสนนาน
- คุณคงไม่เข้าใจสินะ - ไม่ ผมต้องขอบคุณคุณสิ
ใครๆ ก็ขอบคุณภรรยาทั้งนั้น
ไม่งั้นผมคงเป็นไอ้หลงตัวเองชะมัด
- แต่คุณหลงตัวเอง - ให้ตายสิ
แค่แป๊บเดียวเอง โจน
แค่ประโยคเดียว ไม่เจ็บปวดหรอกน่า
ไม่เอา
ไม่เป็นไรนะ
ทำตามหน้าที่ไปเถอะ
เมียของอาจารย์
คุณบรรยายคุณนายแคสเซิลแมนได้น่าสนใจดี
ไม่เกี่ยวกับภรรยาอาจารย์ค่ะ แค่บทวิเคราะห์ตัวละครทั่วไป
ผมเคยบอกไปแล้วว่างานของคุณดีมาก
แต่ไม่แน่ใจว่าได้แสดงให้เข้าใจชัดไหม
นี่จากนิยายของฉันค่ะ
สุนัขหลับใหล
พวกคุณส่วนใหญ่คงไม่ได้อ่าน
เพราะมันขายได้แค่พันเล่ม
ซึ่งคนที่ซื้อก็เป็นญาติฉัน
ที่ฉันจ้างให้ไปซื้อ
เริ่มเลยนะคะ บทที่หนึ่ง
ผมอยากแนะนำให้รู้จัก...
- พวกเขาเดียงสามาก - เราเคยคุยเรื่องนี้แล้ว
เอเลน ขอผมแนะนำให้รู้จักคุณอาร์เชอร์
นักเขียนดาวรุ่งที่ผมเล่าให้ฟัง
ขอตัวสักครู่นะครับ โจน เชิญทางนี้
- โจน นี่เอลเลน โมเซลล์ - สวัสดีค่ะ
สำนวนของคุณดีงามมากค่ะ หมดจด ชัดเจน และห้าวหาญ
ขอบคุณนะ แต่รู้อะไรไหม
สังคมรับสำนวนห้าวหาญจากผู้หญิงไม่ได้
เธอเก่งไม่เบา ฉันได้ยินมา
ขอบคุณค่ะ ฉันรักการเขียน มันคือชีวิตฉัน
อย่าทำเลย
อะไรนะคะ
อยากรู้ไหมว่าหนังสือของเธอจะลงเอยที่ไหน
บนนี้ไง บนชั้นผลงานศิษย์เก่า
เอาเลย เปิดเลย
ได้ยินไหม นั่นแหละเสียงหนังสือที่ไม่เคยถูกเปิดอ่าน
อย่าคิดว่าเธอจะได้ความสนใจจากพวกเขา
- ใคร - พวกผู้ชาย
ที่เขียนวิจารณ์ ที่เป็นเจ้าของสำนักพิมพ์
ที่เป็นบรรณาธิการนิตยสาร
คนที่ตัดสินว่าใครควรได้รับการสนใจจริงจัง
ใครควรได้รับการยกยอปอปั้นชั่วชีวิต
นักเขียนต้องเขียนงานค่ะ
นักเขียนต้องมีคนอ่านจ้ะ
ใครมีไฟแช็คไหม
โจ
มานั่งกินกับผมไหม
ไม่ดีกว่า ฉันควรกลับบ้านแล้ว
ตกลง
กลับไปนอน
ข้างนอก หิมะยังตกอยู่ไหม
งั้นผมควรส่งคุณกลับบ้านด้วยนี่
วิญญาณของเขาสิ้นสลายลงช้าๆ
ขณะสดับเสียงหิมะ โร่งรวยแผ่วเบาผ่านจักรวาล
ร่วงโรยแผ่วเบาราววันสิ้นสวาทของพวกเขา
ท่ามกลางผู้คนทั้งที่ยังอยู่และตาย
ไพเราะจังเลย คุณเขียนเหรอ
ไม่ใช่
ต้องกลับแล้ว
ดึกแล้ว
ผมรู้ ผมรู้ว่าคุณจะพูดว่าอะไร
ผมกำลังฆ่าตัวตายด้วยการกินของมันๆ นี่
คุณได้ตายแน่
นี่เราทำอะไรกันอยู่
ทำไมเราไม่ทิ้งทั้งหมดนี่...
ไปขลุกตัวอยู่ในกระท่อมริมฟยอร์ด
แล้วดื่มให้เมามาย
เห่าหอนให้แสงเหนือ
ถ้าได้ก็คงดี
เชิญค่ะ
คุณแคสเซิลแมนจะกินมื้อเที่ยงในนี้
โจ ตื่นได้แล้ว
พวกเขาจะมารับคุณในอีก 40 นาที
ให้ตายสิ ได้ ผมจะลุกแล้ว
มื้อเที่ยงมาแล้ว
นี่แว่นตาสำรอง
และนี่ยาของคุณ
คุณไม่ไปกับผมหรือ
ไม่ ฉันอยากใช้เวลาทำอะไรตามลำพัง
คุณจะไปทำอะไร
ฉันไม่รู้ อาจออกไปเที่ยวชมเมือง
บนรถทัวร์ห่วยๆ นั่นเนี่ยนะ
โจ ฉันจะมีอารมณ์ดีขึ้นมาก ถ้าคุณให้ฉันไป
ผมนึกว่าเราควรทำเรื่องนี้ด้วยกัน
กินยานี่หนึ่งเม็ดตอนบ่ายสาม
และฉันตั้งนาฬิกาให้แล้ว
คุณนายแคสเซิลแมน
เนธาเนียล
ผมไม่ได้แอบตามคุณ รับรองได้
แต่ผมมีของมาให้ ตั้งใจจะฝากไว้กับโรงแรม
เป็นของที่ได้จากร้านหนังสือที่สมิธ
ตอนไปค้นข้อมูลเรื่องโจ
นอร์ธรอปเฮาส์
- หอพักของฉัน - ผมรู้
ก่อนสมัยที่คุณอยู่
แต่คิดว่าคุณน่าจะชอบ
ขอบคุณนะ คุณมีน้ำใจมาก
คุณใจดีตลอด ตอนที่ผมจีบโจ แต่ผิดหวัง
ผมอยากเลี้ยงเครื่องดื่มคุณ
มีบาร์น่านั่งแถวนี้ มีความศตวรรษที่ 19 มาก
คุณนึกภาพสตรินด์เบิร์กนั่งเมาที่นั่นได้เลย
มันคงไม่เหมาะสักเท่าไหร่
มันไม่เหมาะอย่างที่สุด
แต่เราอยู่ในสวีเดน กลางฤดูหนาว
เราคงไม่อยากอยู่ลำพัง
เศร้าสร้อยเหงาหงอยหรอกนะ
ใช้ได้
ผมมีเรื่องที่จะสารภาพ
ผมได้รับข้อเสนอให้เขียนหนังสือเรื่องโจ
ผมอยากบอกคุณ
คุณจะได้ไม่คิดว่าผมทำอะไรลับหลังเขา
และจะเป็นงานเขียนเชิงวิชาการใช่ไหม
ทั้งใช่และไม่ใช่
แปลว่าอะไร
คุณคงรู้นะว่าผมรู้เรื่องที่โจ...
ไม่ยับยั้งชั่งใจ
ฉันมั่นใจว่าคุณรู้
และคงเป็นวัตถุดิบที่เร้าใจ ให้นักเขียนชีวประวัติแน่ๆ
คุณอาจคิดแบบนั้น แต่มันคาดเดาได้ง่ายไปนิด
ผู้ชายอัจฉริยะส่วนใหญ่มักตัณหาจัด
แต่นักเขียนก็มักเขียนอย่างเทิดทูน
เราจึงมองว่ามันมีเสน่ห์และอภัยให้ได้
แต่ผมไม่
ผมมองว่ามันน่าสะพรึง
อย่าวาดภาพให้ฉันเป็นเหยื่อแล้วกัน
ฉันน่าสนใจกว่านั้นมาก
ผมรู้
ผมไม่อยากทึกทักความสัมพันธ์ของคุณผิดๆ
แต่คุณมีโอกาสชี้แจงให้เข้าใจถูกแล้ว
คุณนี่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่
ฉันยอมให้คุณลวงมาที่นี่ได้ยังไงนะ
คุณจะกลับไปก็ได้นะ แล้วใช้วันที่เหลือ...
ชมงานศิลปะทึมๆ ในพิพิธภัณฑ์หนาวๆ
หรือเราจะสำราญกับเครื่องดื่มนี่กัน
- อรุณสวัสดิ์ครับ - ศ.เฉินหลิง สาขาเคมี
- สวัสดีครับ - นพ.คาร์ล ไซเกลอร์ แพทยศาสตร์
- สวัสดีครับ - เซอร์ แรนดัล มี้ด เศรษฐศาสตร์
- ยินดีที่รู้จัก - เช่นกันครับ
คุณลาเกอร์เฟลด์จะรับช่วงต่อ
เพื่ออธิบายพิธีการวันพรุ่งนี้ให้ฟัง
ท่านสุภาพบุรุษ เชิญนั่งได้
ตรงที่นั่งที่ระบุชื่อของท่านไว้
เมื่อถึงเวลารับเหรียญ...
ให้เดินจากที่นั่งมาตรงจุดนี้
แล้วรับเหรียญจากสมเด็จพระราชาธิบดี
จากนั้นก็โค้งคำนับ แสดงการคาราวะสามทิศ
เช่นนี้
เราจะเริ่มที่คุณ คุณแคสเซิลแมน
ได้เลย
ขอโทษนะ คำนับก่อนใช่ไหม
เดินมาที่สมเด็จพระราชาธิบดีก่อนแล้วคำนับ
- ขอโทษด้วย - ไม่จำเป็นครับ
- เหตุนี้ เราถึงต้องซ้อมกัน - ไม่ได้ยากเย็นเลยนะ แคสเซิลแมน
ใช่ครับ ไม่ยาก
แล้วคาราวะสามทิศ
- ขอผมพักสักเดี๋ยวได้ไหม - คุณไม่เป็นอะไรนะครับ
ผมไม่เป็นไร แค่ต้องพักสักเดี๋ยว
เอาอะไรไหม เอาน้ำไหม
- บอกเราได้ - ผมไม่เป็นไรครับ
- ขอแค่พักเดี๋ยว - เราจะไปส่งนะ
ฉันไม่ได้พกอาวุธมาค่ะ
เสียงกึกกักในใบหน้าคุณ
คงรบกวนใจน่าดู
คุณทำงานของคุณอยู่
ข่าวดีคือ พวกเขาให้มาบอกว่า
ถ้าคุณอยากพัก ก็พักได้เลย
ผมอยากพัก
คุณคิดว่าประตูไหนเป็นทางหนีที่เร็วที่สุด
ลองเปิดดูกันไหมคะ
โจให้คุณเลิกสูบสินะ
ใช่ เขาอยากให้ฉันสุขภาพดี
คำถามน่าทึ่งข้อต่อไปของผม
รางวัลโนเบลสำคัญยังไง ต่อโจเซฟ แคสเซิลแมน
- คุณพระ - ใช่
ที่จริง ไม่ใช่คำถามจากผม แต่จากสำนักพิมพ์
งั้นผมน่าจะใช้คำตอบที่โจบอกบนเครื่องบิน
ความสำคัญไม่ได้อยู่ที่รางวัล
มันอยู่ที่ได้กำลังใจในการเขียนเล่มต่อไป
วิเศษเลย ขอบคุณ
แล้วคุณล่ะ คุณได้กำลังใจจากไหน
- ในการลุกตื่นตอนเช้าน่ะรึ - ในการเขียน
- ฉันไม่ใช่นักเขียน - ผมว่าไม่จริง
ตอนที่ไปค้นเอกสารที่สมิธ
ผมเจองานของคุณในวารสารมหาวิทยาลัย
ผมได้อ่าน เมียของอาจารย์
เขียนได้ดีมาก
ขอบคุณ
ฉันเคยมีศักยภาพ
เสียใจที่ละทิ้งมันไหม
ไม่
ฉันแทบไม่เคยคาดหวัง
ว่าจะก้าวหน้าในฐานะนักเขียนหญิงได้
สมัยนั้น มีนักเขียนผู้หญิงที่รุ่งอยู่บ้างนะ
ใช่ แต่ฉันไม่มีบุคลิกที่จะเป็นได้
จริงรึ
ฉันค่อนข้างขี้อาย ไม่ชอบถูกจ้องมอง
งั้นผมจะไม่มองคุณแล้ว
แล้วโจล่ะ เขาให้กำลังใจให้เขียนต่อไหม
ใช่ แต่อย่างที่บอก ฉันไม่เลือกไขว่คว้าเอง
เพราะโจเป็นนักเขียนของครอบครัวอยู่แล้ว
เนธาเนียล ถ้าคุณมองหาก้อนความขมขื่นล่ะก็
คุณหาไม่เจอหรอก
ว้า
พูดถึงขมขื่นแล้ว ผมได้คุยกับแครอล ภรรยาเก่าของเขา
เธอเป็นยังไงบ้าง
เธอสบายดี เธอเป็นจิตแพทย์
- ดีแล้ว - ใช่
แล้วแฟนนี่ ลูกสาวของพวกเขาล่ะ
เป็นทันตแพทย์ที่ก้าวหน้า
แต่วางใจได้ แครอลอภัยให้คุณ
ฉันดีใจ
โจพยายามไปมาหาสู่พวกเขา...
ฉันเองก็คอยกระตุ้นให้ทำ แต่...
เรารู้สึกแย่มากในชีวิตบทนั้น
เธออยากให้คุณรู้ว่าเธอขอบคุณมาก
ที่คุณเอาเขาไปจากมือเธอ
ด้วยความยินดี
โจน ขอให้คุณรู้ว่าเขาไม่ได้นอกใจเพราะคุณ
มันเป็นพฤติกรรมย้ำทำ
น่าจะเกิดจากโรคขาดความรักที่อยู่ในใจลึกๆ
คุณเป็นนักบำบัดจิตรึไง
คุณมีใครไว้คอยปรับทุกข์ไหม
ไม่มี
และฉันก็ไม่สนด้วย
เหตุนี้กระมัง คุณถึงน่าหลงใหล
คุณลึกลับมาก
คุณจีบฉันใช่ไหมเนี่ย
อาจจะ น่าลองดูออก
รู้ไหม ฉันไม่ไว้ใจคุณ
บ้าจริง
ผมต้องกินยา
- ยาหรือ - ใช่ ความดันเลือด
ผมคงต้องกลับโรงแรมแล้ว
ค่ะ
ฝากถือนี่หน่อย ผมจะให้อะไรคุณ
ปากกาอยู่ไหนนะ
เจอแล้ว
ขอนึกก่อน แด่...
แด่ลิเนีย
- ถูกไหม - ไม่ใช่ค่ะ ต้องลินเนีย
บ้าจริง
ช่างมันเถอะ ฉันต้องไปแล้ว
คุณหาทางออกเองได้ไหม
ได้ๆ
แม่งเอ๊ย
ผมได้อ่านผลงานแรกๆ ของโจ
ผมเจอเรื่องสั้น 2-3 เรื่อง
ในวารสารวรรณกรรมที่ไม่โด่งดังอะไร
ผมไม่อยากบอกเลย โจน แต่...
มันไม่ดีเอาเลย
งานเขียนช่วงแรกๆ ไม่ค่อยน่าอ่านอยู่แล้ว
คุณก็น่าจะรู้นี่
ใช่ แต่มันไม่มีเค้าถึงตอนที่ฝีมือเข้าฝักเลย
ที่จริง เรื่องสั้น เมียของอาจารย์ของคุณ...
มีความเป็นงานยุคต้นของแคสเซิลแมนกว่าอีก
เป็นเรื่องที่เข้าใจได้
โจเป็นครูที่มีอิทธิพลมาก
เหตุผลฟังขึ้น
ตอนที่คุยกับแครอล เธอบอกว่าแปลกมาก
ที่การเขียนของโจดีขึ้นมากหลังจากรู้จักคุณ
เธอยกย่องเกินไป
ด้วยความนับถือ
ผมคิดว่าคุณเบื่อหน่ายโจ แคสซิลแมน แล้ว
เบื่อที่เขานอกใจ เบื่อที่คุณไม่มีตัวตน
เบื่อที่ต้องทุ่มเทพรสวรรค์
เพื่อสร้างแคสเซิลแมนเป็นตำนาน
เพื่อเห็นแก่ครอบครัว
เพื่อความสุขของครอบครัว
คุณจึงอยากแฉเรื่องนี้
เดวิดก็ดูเหมือนไม่มีความสุข
ไม่ใช่เรื่องของคุณที่จะพูดถึงลูกๆ ของฉัน
คุณพูดถูก ผมขอโทษ
แต่ผมคิดจริงๆ ว่าคุณอยากเล่าให้ใครฟัง
ผมสัญญา ผมจะไม่เปิดเผยแหล่งข่าว
ผมจะเป็นตัวร้ายเอง
คุณจะได้ไม่รู้สึกว่าทรยศโจ
ความจริงจะได้เปิดเผย
คุณก็จะได้มีอิสระเขียนงานเอง
คุณแต่งเรื่องได้อัศจรรย์เหลือเกิน
คุณน่าจะไปเขียนนิยายนะ
โจน
คุณรู้ว่าจะหาผมได้ที่ไหน
ผมอยากให้รู้ว่าผมชอบที่ได้คุยกับคุณ
โจนนี่
โจนนี่ นั่นคุณใช่ไหม
- ใช่ - คุณไปไหนมา
- ผมเป็นห่วงคุณแทบแย่ - ทำไม นี่เพิ่งสี่โมงครึ่งเอง
ใช่ แต่มันมืดแล้วนะ
อย่าหายตัวไปจากผมแบบนี้สิ
ฉันไม่ได้หายตัว ฉันออกไป 2-3 ชั่วโมงเอง
คุณไปทำอะไรมาทั้งวัน
ฉันก็เดินไปเรื่อยๆ
เข้าร้านโน้น ออกร้านนี้
การซ้อมพิธีเป็นยังไงบ้าง
โจนนี่ คุณสูบบุหรี่มาใช่ไหม ผมได้กลิ่น
ฉันแวะร้านกาแฟ มีคนสูบบุหรี่เต็มไปหมด
- คุณดื่มเหล้าด้วยใช่ไหม - ใช่ ดื่มวอดก้าแก้วหนึ่ง
กลางวันแสกๆ เนี่ยนะ
- ใช่ โจ กลางวันแสกๆ - คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ
คุณจะออกงานโดยมีกลิ่นเหล้าไม่ได้
คุณเป็นดาราของงาน ใครจะมาสนกัน
- คุณเป็นอะไรของคุณเนี่ย - ฉันไม่ชอบให้ใครมาสอน
ฉันไม่ใช่เด็ก
- ให้ตายสิ โจ - อะไร
เมื่อไหร่จะเลิกทิ้งเสื้อผ้าไว้ตามพื้น
ฉันเบื่อหน่ายตามเก็บให้แล้ว
- นั่นอะไร - ผมหิว
จึงซื้อวอลนัทมากิน
ขอฉันดูซิ
- ก็แค่วอลนัทเอง - ขอดูหน่อย
- อะไรของคุณ - เอามาให้ฉัน
- คุณทำอะไรน่ะ - เอามาให้ฉัน
- อย่าบ้าน่า - เอามา
ขณะที่ฉันออกไปเมาแอ๋
ฉันก็ยั่วยวนแม่ลินเนียยั่วสวาทสินะ
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อย่ามาดูถูกมันสมองของฉันเชียวนะ
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ
- ผมห้ามมันก่อน - เป็นบุญสำหรับคุณแล้ว
ใช่ และรู้ไหมว่าทำไมผมห้ามมันไว้
เพราะผมห่วงคุณที่นั่งรถทัวร์ชมเมือง
กลัวคุณรู้สึกถูกทอดทิ้ง ผมจึงรีบกลับมา
ผมกลับเป็นฝ่ายรอคุณซะเอง
ฉันน่าจะบอกว่าจะกลับช้านะ
คุณจะได้เอากับนังตากล้องนั่น
ผมไม่ได้เอากับเธอ
ผมไม่ได้สนใจเธอด้วยซ้ำ
ผมเป็นห่วงก็แต่คุณ
แหม ซึ้งใจจัง
ผมแก่เกินจะเหลวไหลแล้ว
ผมเลิกเจ้าชู้แล้ว ผมเป็นของคุณคนเดียว
- เป็นบุญสำหรับฉันซะจริง - ใช่ เป็นบุญสำหรับคุณแล้ว
- ฮัลโหล - สวัสดีค่ะแม่
ซูแซนนาห์
- หนูคลอดลูกแล้ว - อะไรนะ
- คุณพระช่วย - มีอะไร
ซูแซนนาห์เพิ่งคลอดลูก คุณไปรับอีกสาย
- คลอดเมื่อไหร่จ๊ะ - สองชั่วโมงก่อน
ตายจริง
- ลูกไม่เป็นไรนะ - หนูปลอดภัยดีค่ะ
เขาทำเสียงอ้อแอ้อยู่
ลูกได้ลูกชายงั้นรึ
- ลูกจะตั้งชื่อว่าอะไร - แม็กซ์ค่ะ
แม็กซ์
แกหน้าตาเป็นยังไง
หนูรู้ค่ะว่าพ่ออยากให้พูดว่าหน้าตาเหมือนพ่อ
วางโทรศัพท์ไว้ข้างหู พ่ออยากคุยกับหลาน
รับโทรศัพท์ไปพ่ออยากคุยกับแม็กซ์
หลานรับสายรึยัง
สวัสดี แม็กซ์เวลล์
นี่คุณตาโจนะ
สวัสดีจ้ะ นี่ยายของหลานนะ
สวัสดีจ้ะ ยินดีต้อนรับ
หลานคุยกับเรา คุณได้ยินไหม
หนูเป็นเด็กที่งดงามที่สุดในโลกเลย
ถ้ายายได้อุ้มหนูในอ้อมแขนตอนนี้ก็คงดี
พ่อแม่ของมาร์คมาแล้วค่ะหนูต้องวางหูแล้ว
ฝากจูบแกฟอดใหญ่ด้วยนะ
ได้ค่ะ
แม่รักลูกนะจ๊ะ รักอย่างมากๆ
- สวัสดีจ้ะ - หนูก็รักแม่ค่ะ
- แค่นี้นะคะพ่อ - สวัสดีจ้ะ ลูก
- รักลูกนะ - บ๊ายบาย
คุณพระช่วย
โจนนี่ ชีวิตเราดีอย่างที่สุดเลยนะ
พระเจ้า
ไม่ว่าเราก่อเรื่องบ้าๆ ให้กันยังไงก็ตาม
เรายังมีชีวิตที่ดีโคตรอยู่
แกเป็นนักเขียนที่มีพรสวรรค์ เดวิด
แต่แกรู้อยู่แล้ว
ขอบคุณครับ พ่อ ผมซึ้งใจมาก
พ่อชอบเรื่องของแก วางโครงเรื่องดีมาก
แต่...
ร่างแรกมักมี แต่เสมอ
แกอยากฟังไหมล่ะ
ได้ พูดมาเลย
พ่อไม่เชื่อส่วนที่แกเขียนถึงคู่รักคู่นี้นัก
สามีขี้โอ่กับภรรยาที่ข่มความโกรธไว้
เราเคยเห็นมาก่อน มันซ้ำซาก
พ่อว่าแกทำได้ดีกว่านี้
ให้ตายสิ
ได้ครับ
มันเป็นส่วนหนึ่งของขั้นตอน
มันเจ็บปวด พ่อรู้
การเขียนหนังสือทุกข์ทรมานได้
ใช่ค่ะ มันน่ากลัวมาก
คุณเองก็ทุกข์มาอย่างสาหัส
ได้เวลาไปนอนแล้ว
- พ่อจะพาแม่ขึ้นข้างบนนะ - ได้ครับ
สนุกไปนะ แต่อย่าให้ดึกมาก
ราตรีสวัสดิ์จ้ะ
โทรหาน้องด้วย น้องอยากได้คุยกับลูก
ฝันดีครับ
มีบุหรี่ไหม
เสียใจครับ เราไม่ได้ขายบุหรี่
อ๋อ
คุณสูบของผมได้
- อ้าว ว่าไง - สวัสดี
ขอบคุณ
ผมนั่งดูมาสักพักแล้ว
ผู้หญิงชอบกัดผมตัวเอง
ส่วนผู้ชายก็มีอาการกระตุกแปลกๆ
ใช่ เพี้ยนกันทั้งคู่เลย
เราเป็นกันทุกคนนั่นแหละ
พ่อผมเป็นครูสอนอยู่ที่เยล
พ่อมักให้ผมท่อง อีเลียตตอนมื้อค่ำ
เป็นภาษากรีกด้วย
ว้าว โคตรเพี้ยนเลย
ไม่ใช่แค่นั้นนะ
ไอ้ที่เพี้ยนฉิบหายเลยก็คือ...
เขาไม่เข้าใจภาษากรีกสักคำ
เราดื่มอะไรกันดี เดวิด
"เดอะวอลนัท"
ผมเจอคนที่น่าจะเป็นเฮนรี่ มิลเลอร์ คนต่อไป
- "นิวยอร์ก ปี 1960" - เขาเมาหัวราน้ำ
ชีวิตคงพังในไม่กี่ปี
เราควรรีบคว้าเขาไว้
ผมจะลองอ่านดู
รินกาแฟให้ผมทีซิ
มีนิยายจากนักเขียนหญิงมาอีก
เล่าเรื่องครอบครัวอเมริกันสามชั่วอายุคน
เขียนดีมาก เขียนได้ฉลาด
- แต่ผมว่าเนื้อหาอ่อนนิดๆ - อ่อนงั้นรึ
มันมาจากมุมมองของเธอไง
ยังไม่โดนใจน่ะ
- เธอมีหน้าตาดีไหม - งั้นๆ
แล้วนักเขียนยิวล่ะ ใครมีนักเขียนยิวเก่งๆ ไหม
สำนักพิมพ์ใหญ่มีกันหมด ทำไมเราไม่มีบ้าง
คุณโบเวอร์
ฉันอาจมีสิ่งที่คุณมองหาอยู่ค่ะ
"เดอะวอลนัท โดยโจเซฟ แคสเซิลแมน"
ผมเดินไปฮาร์เลมแล้วกลับมา
ซดกาแฟไป 5 บุหรี่อีกครึ่งซอง
คุณขอให้ฉันพูดตามจริง
งั้นก็พูดสิ
ฉันเสียใจค่ะ แต่มันไม่ทำงานกับฉันเลย
หมายความว่าไง
มันแห้งแล้ง
ประเด็นใกล้ชิดคุณเกินไป
ผมน่าจะถามคนที่มองตามจริงกว่านี้
ตัวละครของคุณแข็งทื่อ โจ
ไม่ได้ว่านะ แต่ตัวละครของคุณไม่สมจริง
ไม่เห็นจะเข้าใจ พูดเจาะจงกว่านี้สิ
เช่นบทสนทนาหรูหราเกินจริง
- ขอดูตัวอย่างก่อนนะ - ช่างแม่ง
อะไรวะเนี่ย ไปกันไม่รอดแน่ๆ
- อะไรไม่รอด - คุณกับผมนี่ไง
สัมพันธ์รักของเรา ไม่ว่าคุณเรียกอะไร
ฉันไม่รักนิยายของคุณไม่ได้แปลว่าไม่รักคุณ
คุณจะรักผมได้ไงถ้าคิดว่าผมห่วยแตก
โจ
ผมจะอยู่กับคนที่ไม่นับถือผมได้ไง
- ฉันนับถือคุณ - คุณไม่ได้นับถือผมเลย
ฉันนับถือคุณจริงๆ นับถือในทุกด้านเลย
นับถือในทุกด้าน มะเหงกสิ
บอกสิว่าเชื่อมั่นผมในฐานะนักเขียน
- นี่แค่ร่างแรกเอง - ช่างมัน มันจบแล้ว
ความสัมพันธ์นี้พังแน่ๆ
แล้วผมจะไปทำอะไร
กลับไปสอนในมหาวิทยาลัยกระจอก
เพราะสอนระดับชั้นนำไม่ได้แล้ว เนื่องจากเสือกไปนอนกับลูกศิษย์
ฉันไม่ใช่ลูกศิษย์ทั่วไปของคุณ
ใช่สิ คุณมันนักเขียนมือทอง
ที่จะโด่งดังทางวรรณกรรม
ส่วนผมก็นั่งอยู่บ้านตรวจการบ้าน ทำเนื้อตุ๋น
ฉันไม่มีวันโด่งดังทางวรรณกรรมหรอก
ไม่มีใครจะตีพิมพ์หนังสือให้
ต่อให้ตีพิมพ์ ก็ไม่มีใครอ่าน
ฉันไม่ได้มีแนวคิดน่าสนใจอย่างคุณ
คุณคือคนที่มีสิ่งที่จะเล่า ไม่ใช่ฉัน
อย่าไปจากฉันเลยนะ
ถ้าเสียคุณไป ชีวิตฉันก็สิ้น
ผมจะไม่ไปไหนหรอก
ฉันไม่อยากอยู่โดยไม่มีคุณ
ผมก็ไม่อยากอยู่โดยไม่มีคุณ
โจนนี่ ชีวิตนี้โคตรไม่ยุติธรรมเลย
เอาละๆ สงบสติกันสักนิด
เราจะไม่เป็นไรหรอก
เอาละๆ
เราจะทำยังไงดี
ผมไม่รู้
ขอผมคิดก่อน
มันหมดหวังสนิทเลยรึ
งานเขียนเข้าขั้นสวะเลยใช่ไหม
ไม่ใช่งานเขียนสวะหรอก
มันมีเนื้อเรื่องที่น่าดึงดูด
แนวคิดสำคัญยังอยู่
ฉันมองเห็นมัน
ฉันแก้ไขมันได้
คุณอยากให้ฉันแก้ไขไหม
โจ
เขาว่าไงบ้าง
- เขาชอบมัน - พวกเขาจะตีพิมพ์ใช่ไหม
- ใช่ - พวกเขาจะตีพิมพ์ใช่ไหม
- พับผ่าสิ - คุณทำอะไรน่ะ
- มานี่ - เดี๋ยวก่อน
เราได้ตีพิมพ์แล้ว
มันมัวไปอยู่ไหนนะ
โจ ใจเย็นน่า
ใจเย็น
ถ้ามันยังไม่มา เราไม่รอแล้ว
เห็นไหม ลูกมาแล้ว
ให้ตายสิ
- สวัสดีจ้ะ ลูก - สวัสดีครับ แม่
- ลูกหล่อมากเลย - แกมาช้า
เราต้องรีบไปแล้ว
- แว่นตาอยู่กับคุณใช่ไหม - อยู่ในกระเป๋าของฉันแล้ว
- บัตรเชิญล่ะ - คงไม่ต้องใช้หรอก
ก็ไม่แน่ ทำไมโบว์เบี้ยวแบบนั้นวะ
- มานี่ - ผมจัดเองได้
พ่อจะแก้ให้น่า
อยู่นิ่งๆ สิ
มีอะไร
- มีอะไร - แกสูบกัญชามา
- ผมเปล่า - แกสูบ ฉันได้กลิ่น
- เหม็นหึ่งเลย - โจ ใจเย็น
ไม่ๆ ดูมันสิ
ให้ตายสิ มันเมายาหนักเลย
ผมคงเป็นตัวขายหน้าของพ่อสินะ
- พูดบ้าๆ อะไรของแก - โจ
เดวิด เกิดอะไรขึ้น
ไม่รู้สิครับ แม่
ผมพยายามคิดว่าผมบูชาบุพการีผิดคนรึเปล่า
แกพูดบ้าๆ อะไรของแก
แกพูดอะไร
ไอ้เด็กคนนี้เมาจนเลอะเทอะ
- เราจะทำยังไงกับมันดี - ผมไม่ใช่บุรุษที่สาม พ่อ
- ผมยืนอยู่นี่ - งั้นก็พูดกับฉันมาสิวะ
- อย่าตะคอกลูก - ผมจะตะคอก
เราช้าแล้ว ควรต้องขึ้นรถกันแล้ว
มันกลับทำให้คืนของผมกร่อยเพราะเรื่องบ้าๆ
- ใช่แน่หรือ - ใช่แน่อะไร
คืนของพ่อน่ะ
เพราะคนเขียนชีวประวัติของพ่อบอกว่า
ทั้งหมดนี่อาจเป็นสุดยอดของเรื่องแหกตา
คนเขียนชีวประวัติไหน
คนที่เจอบนเครื่องบิน ใส่แว่นตา
- คล้ายแอนดี้ วอร์ฮอล - เนธาเนียน โบนน่ะรึ
เขาไม่ใช่คนเขียนชีวประวัติของพ่อ
- เขาอยู่ที่บาร์เมื่อคืน - เขาพูดอะไรกับลูก
เขาบอกว่าผมไม่ควรเทียบตัวเอง...
กับความสำเร็จของพ่อ
เพราะความจริงแล้ว มีทฤษฎีว่า
แม่ต่างหากที่เป็นอัจฉริยะแท้จริงของบ้าน
พูดบ้าๆ
งั้นเขาแต่งเรื่องแบบนี้ทำไม
เดวิด มันหาเรื่องเล่นงานพ่อ
เพราะพ่อไม่อนุมัติให้มันเขียนชีวประวัติพ่อ
อย่าโง่น่า เดวิด
- ผมไม่ได้โง่ - ก็ได้
- พ่อว่าผมโง่ทำไม - ใจเย็นน่า
แต่ถ้าเขาพูดจริง
ผมก็โง่ระยำเลย ว่าไหม
เดวิด มันเห็นอยู่ว่ากัญชาทำให้แกวิตกจริต
ผมไม่ได้วิตกจริต
เนธาเนียล โบน เป็นคนคิดร้าย
เขาไม่ควรแส่มาพูดแบบนั้นกับลูก
เขาบอกด้วยว่าแม่ไปดื่มกับเขา
แม่ไปจริงไหม
แม่ไป เขามาชวนที่ล็อบบี้
แม่เห็นว่าไม่ควรบอกปัด
- เขาบอกด้วยว่าแม่สารภาพ - สารภาพอะไร
เขาบอกว่าแม่เป็นนักเขียนเงาให้พ่อ
แม่ไม่เคยพูดแบบนั้น
แม่เป็นรึเปล่า
ไม่ เดวิด แม่ไม่ได้เป็น
ผมไม่เชื่อแม่
ลูกจ๊ะ แม่บังคับให้ลูกเชื่อไม่ได้หรอกนะ
ลูกต้องตัดสินใจเองว่าจะเชื่ออะไร
มันโกหกทั้งเพ บ้าบอคอแตกที่สุด
ทำไมพ่อปิดประตูใส่ผมตลอด
โดยที่แม่อยู่ข้างใน ตอนผมเด็กๆ
แม่ไปทำอะไรในนั้น
- แกพูดเรื่องอะไร - ประตูห้องทำงานพ่อไงล่ะ
ปิดกระแทกหน้าผมทุกครั้งที่มีแม่อยู่ข้างใน
แม่พิสูจน์ตัวอักษรให้พ่อ
พิสูจน์ตัวอักษรงั้นรึ ผมไม่เชื่อหรอก
พ่อถามแม่ว่า ใครคือซิลเวีย ฟราย
พ่อแม่งไม่รู้จักตัวละครของตัวเองด้วยซ้ำ
- พอได้แล้ว - ไม่ ไปตายเลย
- เดวิด - ไปตายซะ
- เดวิด - พ่อใช้ให้แม่ผมเป็นทาส
เดวิด หยุดเถอะ
- ไปตายเลย - ใจเย็นๆ
พ่อไม่ได้บงการแม่หรอก
มันสับสนไปหมดแล้ว
- มานี่มา เดวิด - ผมขอโทษ
ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไร
- เเม่ - ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ลูก
- พ่อรู้ว่ามันทำใจยาก - ไม่เป็นไรนะๆ
พักเถอะ สั่งอาหารมากิน
ลูกว่าดีไหม
โจน เราไม่ใช่คนเลวร้ายหรอก
"คอนเนคติคัต ปี 1968"
ตรงนี้ที่คุณบรรยายเธอกำลังพับผ้าให้เขา
มันยืดยาวเกิน
มันเป็นการจงใจ โจ
เพื่อให้รู้สึกถึงความเบื่อของเธอที่รอให้เขามา
มันเป็นจังหวะการเล่าเรื่อง
ผ่านกิจวัตรน่าเบื่อที่ยืดยาว
- เข้าใจแล้ว ดีมาก - แม่ฮะ
ถ้าคุณจะเขียนยังงั้น...
- ผมมีอะไรให้ดู - ต้องให้มากกว่านี้อีก
- ฉันจัดการได้ - ผมมีอะไรให้แม่ดู
ผมดูลูกเอง เดี๋ยวกลับมานะ
- ดูผมสิ - เดวิด มานี่
เเม่
- ผมจะพาเเกลงไป - เเม่
เเม่
แม่ ผมจะให้ดูอะไร
เเม่
คุณได้สร้างงานที่ชวนปั่นป่วน เเละชาญฉลาด
ในหนังสือแต่ละเล่ม
คุณได้ท้าทายรูปแบบของนวนิยาย
สร้างการเล่าเรื่องและการใช้ถ้อยคำขึ้นใหม่
คุณคือเจ้าแห่งรูปแบบการเขียน
แต่ตัวละครก็ยังมีความสมจริงอย่างที่สุด
ชะตาชีวิตของพวกเขาสะเทือนใจ
การพรรณาถึงพวกเขาล้ำลึกและเข้มข้น
เรียนคุณแคสเซิลแมน
ความเป็นมนุษย์ในงานเขียนของคุณ
อยู่เหนือขอบเขตของชนชั้นและเพศ
คุณคือเจ้าแห่งการใช้ถ้อยคำ
แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้น...
คุณคือเจ้าแห่งการนำเสนอสถานะมนุษย์...
ด้วยความซับซ้อนรอบด้าน
คุณแคสเซิลแมน กระผมขอแสดงความยินดี
ในนามราชสถาบันแห่งสวีเดน
และเรียนเชิญรับพระราชทานรางวัลโนเบล
จากสมเด็จพระราชาธิบดี
ต้องทอดเนื้อให้เป็นสีน้ำตาลก่อน
จากนั้นก็ใส่น้ำสองถ้วยกับซอสมะเขือเทศ
ใส่กระเทียมผง ปิดท้ายด้วยเครื่องปรุงสูตรลับ
กาแฟสำเร็จรูปหนึ่งช้อนโต๊ะ
นั่นตำรับอาหารปกติของชาวยิวอเมริกันหรือ
ไม่ครับ มันเป็นตำรับ ที่แสดงว่าแม่ผมทำอาหารได้แย่
ขออภัยเพคะ ฝ่าบาท
กระหม่อมขอพาคุณแคสเซิลแมนไปยังเวที
- ได้สิ - ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ
- เดี๋ยวกระหม่อมกลับมา - ยอดเยี่ยม กลับมาด้วยนะ
เล่าเรื่องคุณหน่อยสิ คุณนายแคสเซิลแมน
คุณทำอาชีพอะไรรึเปล่า
ทำเพคะ
แล้วคุณทำอาชีพอะไรล่ะ
กระหม่อมเป็นผู้สร้างกษัตริย์
ภรรยาของเราก็จะบอกแบบเดียวกันเลย
ใต้ฝ่าละอองพระบาท และผู้มีเกียรติทุกท่าน
ขอเชิญพบกับผู้ได้รับรางวัลโนเบล สาขาวรรณกรรม
คุณโจเซฟ แคสเซิลแมน
กระผมซาบซึ้งอย่างที่สุดต่อเกียรติที่มอบให้นี้
แต่ความจริงแล้ว เกียรตินี้ควรเป็นของ...
เกียรตินี้ควรเป็นของบุคคลอื่น
ภรรยาของกระผม โจน
โจนคือคู่แท้ของกระผมอย่างแท้จริง
เธอช่วยให้กระผมพบความสงบนิ่ง...
และพบเสียงร้อง
ในการสร้างสรรค์ผลงาน
ปราศจากเธอ กระผมคงไม่ได้มายืนที่นี่คืนนี้
กระผมคงอยู่ที่บ้าน
จ้องมองกระดาษเปล่า
อ้าปากหวอด้วยความพิศวง
ภรรยาคือสติของผม
คือสัมปชัญญะของผม
และเป็นผู้จุดประกาย ให้ทุกแรงขับเคลื่อนดีๆ ที่ผมเคยมี
โจน คุณคือแรงบันดาลใจของผม
ยอดรักของผม
ดวงวิญญาณของผม
และผมขอรับเกียรตินี้ร่วมกับคุณ
ที่รัก
- คุณทำอะไรน่ะ - ฉันจะกลับแล้ว
- คุณพูดอะไรของคุณ - ไม่เป็นไรหรอก คุณอยู่เถอะ
- ฉันต้องกลับแล้ว - ขอโทษนะครับ
โจน
โจน ผมขอคุยด้วยก่อน
คุณพระช่วย
- ไม่เป็นไรค่ะ - ผมขอโทษด้วย
ไม่เป็นไรค่ะ
ตามมาค่ะ ดิฉันจะพาไปที่ห้องน้ำเอง
ฉันอยากกลับโรงแรมค่ะ
ถ้าบอกขนาดชุด ฉันส่งชุดสะอาดๆ ไปให้ได้
ไม่เป็นค่ะ ฉันอยากกลับแล้ว
พระเจ้า
- รางวัลของคุณครับ - ขอบคุณ
คุณนายแคสเซิลแมน ผมขอโทษจริงๆ ครับ
กุสตาฟ ช่วยเร่งฮีตเตอร์หน่อย
ได้ครับ
ขอรออยู่กันลำพังด้วยนะ ขอบคุณ
เราจะกลับโรงแรม คุณเปลี่ยนชุด แล้วก็กลับมา
เราปรากฏตัวสั้นๆ
แล้วก็จบเรื่องบ้าๆ นี่กันซะที
ฉันจะไปจากคุณ
- อะไรของคุณ - ฉันเหลือทนแล้ว
อย่าบ้าน่า คุณไม่ไปจากผมหรอก
อย่าทำเป็นตกใจ อกหัก หรือช็อค
ซึ่งคุณไม่ได้รู้สึกสักอย่าง
ผมรู้ว่าคุณไม่ให้กล่าวขอบคุณคุณ
แต่คุณคิดว่าคำพูดทั้งหมดเป็นละครรึ
ผมพูดจริงทุกคำ อย่าดูถูกกันนักสิ
เพื่ออะไรกัน
- เพื่อแสดงความรักคุณ - พูดออกมาได้ โจ
อะไร อะไรล่ะ
นี่ เอาไป
- ฉันไม่ต้องการมัน - มันเป็นของคุณ
ฉันไม่ต้องการ มันเป็นของคุณ
- มันติดชื่อของคุณไว้นะ - เอาไปสิ
ฉันไม่ต้องการมัน
ผมไม่อยากได้ไอ้ของบ้านี่หรอก
คุณทำอะไรน่ะ คุณขว้างทิ้งได้ไง
- หาเจอไหม - เจอแล้วครับ
โล่งอก ขอบคุณมาก
โจนนี่ มานั่งให้ผมเห็นคุณ
มาสิ ผมอยากคุยด้วย
- เอาเครื่องดื่มไหม - ไม่ ขอบคุณ
ฟังนะ โจนนี่
ไอ้สิ่งที่เราทำน่ะ ไม่ได้เลวร้าย
หรือน่าละอาย หรือผิดศีลธรรมเลย
เราเป็นคู่หูนักเขียน
เราสร้างงานที่ยอดเยี่ยมร่วมกัน
คุณแค่ตรวจแก้ โจ คุณทำแค่นั้น
ฉันนี่สิที่นั่งเขียนวันละ 8 ชั่วโมง
คุณเห็นมันเป็นยังงั้นรึ
ที่ผ่านมานั่น คุณกล้ำกลืนฝืนทนทำงั้นรึ
แล้วไอ้ที่ผมคอยนวดหลังให้ล่ะ
นำชามาให้ ทำมื้อค่ำ เลี้ยงลูก
เพื่อให้คุณมีสมาธิทำงาน
คุณคิดว่าผมจะไม่ทรมานใจบ้างรึ
ที่คุณต่างหากคือนักเขียนมือทอง
คุณคิดว่าผมตื่นมาทุกเช้า
แล้วรู้สึกภูมิใจตัวเองงั้นรึ
แต่ผมเคยบอกว่าพอทีกับชีวิตแต่งงานไหม
ผมเคยผละหนีไปไหม
- ไม่ คุณไปมีชู้ - ให้ตายสิ
และผมก็เสียใจทุกครั้งที่ทำ
ใช่ คุณมาซบตักคร่ำครวญขอฉันให้อภัย
และฉันก็ยอมทุกครั้ง เพราะว่า...
คุณปั่นหัวว่าพรสวรรค์ของฉันทำคุณนอกใจ
บ้าน่า
และพอโกรธแค้นหรือเจ็บจนเขียนไม่ไหว...
คุณก็จะมานวดหลัง
พูดว่า จงใช้มัน โจน จงใช้มัน
- ผมไม่เคยพูด - คุณพูด
ยังดีที่ฉันมีที่ระบาย
นักวิจารณ์ชอบภาพของซิลเวีย ฟราย
ที่ถูคราบน้ำตาออกจากชุด
เป็นผลงานเอกของแคสเซิลแมนอีกชิ้น
คุณงี้เนื้อเต้นตอนอ่านวิจารณ์ให้ฉันฟัง
เนื้อเต้นจริงๆ
แทนที่จะโมโห หรือคิดว่ามันจะกระทบลูกของเรายังไง
ฉันมองคุณแล้วพูดว่า...
ฉันจะจับภาพพฤติกรรมนั่นได้ยังไงนะ
ฉันจะใส่เป็นถ้อยคำได้ยังไง
แล้วรู้ไหม ฉันทำได้ อยู่ในนี้ไง
ในนี้ ผลงานเอกของแคสเซิลแมนอีกชิ้น
แล้วก็...เล่มนี้เขียนหลังจากคุณเอากับ...ใครนะ
- ใช่ พี่เลี้ยงเด็กคนที่สาม - พระเจ้า
นิยายนี่ไม่เกี่ยวกับนังพี่เลี้ยงเด็กนั่นสักนิด
มันเกี่ยวสิ ทุกหน้าเลยด้วย
พวกนี้เป็นเรื่องราวของผม วัฒนธรรม ครอบครัว ความคิดของผม
คำของฉัน ความเจ็บปวดของฉัน ฉันนั่งตรากตรำลำพังในห้องนั่น
เปลี่ยนพฤติกรรมน่ากลัวของคุณ เป็นขุมทองทางวรรณกรรม
คุณเคยมีความคิดห่าเหวอะไรน่าสนใจรึ
คุณก็อีแค่นักศึกษาอภิสิทธิ์ชนผู้ดีจัด
เรื่องดีๆ เดียวที่เคยเขียนก็คือเรื่องแครอล
คุณขโมยจากชีวิตผมตั้งแต่ตอนนั้นด้วยซ้ำ
คุณมันน่าละอายจริงๆ โจ
คุณชอบหลบอยู่วิลเลจกับไอ้ยิวตัวร้าย
คุณชอบแกล้งพ่อแม่ให้หัวเสีย
คุณได้มีชีวิตนักเขียนกับบ้านริมทะเล
ชอบที่ได้เสื้อผ้าดีๆ ได้เที่ยว ได้ชีวิตหรูหรา
โดยไม่ต้องแต่งงานกับไอ้งั่งนักธนาคาร
- คุณได้สมใจทุกอย่าง - งั้นคุณก็เอาคืนไปเลย
ฉันไม่เอามันแล้ว
คุณทำอะไรน่ะ
ฉันจะไปค้างห้องเดวิด
พอกลับบ้าน ฉันจะเรียกทนายมา
บ้าน่า โจน เรามีลูกกันนะ
เรามีหลานแล้วด้วย
เรามีเพื่อนที่รู้จักมานาน
ที่เริ่มตายจากเราทีละคน
คุณจะไปอยู่ไหน
จะอยู่ลำพัง รู้สึกกล้าหาญ ยังงั้นใช่ไหม
โจนนี่ เดี๋ยวก่อน อย่าเดินหนีผม
- อย่าแตะต้องฉัน - อย่าแตะต้องคุณงั้นรึ
โจนนี่ เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง
ฉันคุยอีกไม่ไหวแล้ว โจ
ฉันทนไม่ไหวแล้ว
ทนอับอายไม่ไหว
ที่ต้องถือเสื้อให้คุณ จัดยาให้คุณ
เก็บเศษขนมปังออกจากเคราให้คุณ
ถูกเขี่ยให้อยู่กับเมียๆ ที่คุยเรื่องช้อปปิ้งบ้าบอ
ขณะที่คุณบอกพวกสอพลอทั้งหลายว่า...
เมียของคุณเขียนหนังสือไม่เป็น
เมียของคุณ ที่เพิ่งได้รางวัลโนเบลเนี่ยนะ
ถ้าผมเป็นไอ้หน้าด้าน ไม่มีพรสวรรค์ห่าอะไร
แล้วคุณมาแต่งงานกับผมทำไม
ให้ตายสิ โจ
ผมอยากรู้จริงๆ คุณมาแต่งกับผมทำไม
ฉันไม่รู้
ฉันคิดอะไรไม่ออกแล้ว
- โจน มานี่ - ฉันอยากถอดชุดนี่ออก
มานี่มา มานี่
ให้ผมถอดให้นะ นิ่งซะนะ
โจนนี่
ให้ตายสิ โจ
- อะไร - ไม่
ไม่
โธ่ ระยำ ระยำ ระยำ
อะไรกันเนี่ย
พระเจ้า
เป็นอะไรไป
ตายแล้ว นอนลง
- ผมปวด - นอนลง
- โอ๊ย พระเจ้า - นอนลงไป
ฉันจะโทรแจ้งนะ
สวัสดีค่ะ จากห้องสวีท
สามีฉันมีอาการหัวใจวาย
ส่งมาเลยค่ะ อย่างเร็วที่สุด ขอบคุณ
- ไม่เป็นไรแล้วนะ ที่รัก - โอ๊ย
อย่าลืมนะ หายใจเข้าไว้
ช้าๆ ปล่อยออกมา
นั่นแหละ
- ผมไม่เป็นไร - ดีแล้ว
- คุณจะไม่เป็นอะไร - ผมไม่เป็นไร
เอาละๆ
โอ๊ย โจนนี่
พวกเขากำลังมาแล้ว
คุณรักผมไหม
ฉันรักคุณค่ะ โจ ฉันรักคุณมาก
ให้ตายสิ
คุณโกหกเก่งจริงๆ
ผมจะรู้ได้ยังไง
โจ ไม่เป็นไรนะ
แข็งใจไว้ โจ มองฉันไว้
แข็งใจไว้ อดทนก่อน โจ
อดทนไว้ โจ
อย่าทิ้งฉันไป โจ
คุณแคสเซิลแมน
คุณแคสเซิลแมน ได้ยินฉันไหม
คุณต้องหลบออกมาค่ะ
รับอีกแก้วไหมคะ คุณนายแคสเซิลแมน
ไม่จ้ะ ขอบคุณ
ไม่รู้ว่าคุณจำฉันได้ไหม
แต่ฉันบริการคุณเที่ยวขาไปค่ะ
ฉันจำได้
ฉันเสียใจต่อการสูญเสียด้วยค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ฉันเห็นคู่รักหลายคู่บนเที่ยวบิน
คู่ของคุณกับสามี ฉันอยากบอกว่า...
ฉันเห็นแล้วรู้เลยว่าพวกคุณรักใคร่กันดีมาก
รู้ได้ยังไง
จากบางอย่างที่พวกคุณแสดงต่อกันน่ะค่ะ
ขอโทษนะคะ
เนธาเนียล โบนอยากคุยกับคุณค่ะ
ให้บอกไหมคะว่าคุณหลับอยู่
ไม่ต้อง ไม่เป็นไร
ผมพูดไม่ออกจริงๆ
ผมตกใจมาก
คุณเป็นยังไงบ้าง
เรายังช็อคกันอยู่
ครับ เราทุกคนเลย
มันต้องทำใจเยอะมาก
เนธาเนียล
ครับ
เรื่องที่เราคุยกันวันก่อน
ครับ
ฉันอยากบอกว่า สิ่งที่คุณพูดเป็นนัยนั้นไม่จริง
ถ้าคุณใส่ร้ายโจไม่ว่าทางไหน ฉันจะลากคุณขึ้นศาล
โชคดีนะ คุณจะเขียนหนังสือออกมาดีแน่ๆ
ลูกได้ยินเมื่อกี้รึเปล่า
ครับ
เมื่อกลับถึงบ้าน แม่จะนั่งคุยกับลูกและน้อง
แล้วแม่จะเล่าเรื่องให้ฟังทั้งหมด
ได้ครับ แม่